Blog de K-O-S-O-V-E - KOSOVA - KRENARIA IME / MA FIERTE - - Page 50

BUZËT ME FLAMUR

[ Ajouter un commentaire ] [ 3 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 09:25

ADELINA ISMAJLI

[ Ajouter un commentaire ] [ 4 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 09:24

KOSOVARE

[ Ajouter un commentaire ] [ Aucun commentaire ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 09:23

KOSOVA

[ Ajouter un commentaire ] [ 2 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 09:22

Ibrahim Rugova, né le 2 décembre 1944 à Cerrcë au Kosovo et mort le 21 janvier 2006 à Pristina, est un écrivain de renommé internationale et un homme politique kosovar. Diplômé de lettres de la Sorbonne, membre du parti de la Ligue démocratique du Kosovo, il est président du Kosovo du 4 mars 2002 au 21 janvier 2006.

Parlant couramment le français, l'anglais et le serbe, il passe deux ans à l'École pratique des hautes études à la Sorbonne (1976 - 1977) où il étudie Roland Barthes.

Ibrahim Rugova est un ancien membre du parti communiste et secrétaire de l'Union des écrivains du Kosovo.

Il est élu président en mars 2002 aux premières élections organisées par l'ONU dans la province. Il a été réélu en octobre 2004. Il échappe en mars 2005 à un mystérieux attentat à la bombe à Pristina, chef-lieu du Kosovo.

Il incarne la lutte des albanophones pour leur indépendance vis-à-vis de la Serbie et gagne le surnom le « Gandhi des Balkans » dans une allusion à son choix de la non-violence pendant la répression sous le régime Milosevic qui avait instauré un véritable apartheid anti-albanais.

Gros fumeur ses médecins lui diagnostiquent officiellement un cancer du poumon en septembre 2005 dont il décédera quelques mois plus tard. Selon la Constitution provisoire du Kosovo, Ibrahim Rugova est remplacé par Fatmir Sejdiu.

Il était marié et avait trois enfants.

Œuvres :

Prekje lirike, Rilindja, Prishtinë, 1971 ;
Kah teoria, Rilindja, Prishtinë, 1978 ;
Bibliografia e kritikës letrare shqiptare 1944-1974, Instituti Albanologjik, Prishtinë, 1976 (avec Isak Shema) ;
Kritika letrare (nga De Rada te Migjeni), Rilindja, Prishtinë, 1979 (avec Sabri Hamiti);
Strategjia e kuptimit, Rilindja, Prishtinë, 1980 ;
Vepra e Bogdanit 1675-1685, Rilindja, Prishtinë, 1982 ;
Kahe dhe premisa të kritikës letrare shqiptare 1504-1983, monograph study, Instituti Albanologjik, Prishtinë, 1986 ;
Refuzimi estetik', Rilindja, Prishtinë, 1987 ;
Pavarësia dhe demokracia', interviews, Fjala, Prishtinë, 1991 ;
Çështja e Kosovës', Dukagjini, Pejë, 1994 (La question du Kosovo - entretiens avec Marie-Francoise Allain et Xavier Galmiche, préface d'Ismail Kadare, Paris, 1994) ;
Kompleti i veprave të Ibrahim Rugovës në tetë vëllime [œuvres complètes en huit volumes], Faik Konica, Prishtinë, 2005.

[ Ajouter un commentaire ] [ 5 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 09:21

Modifié le samedi 03 mai 2008 15:45

PRESIDENTI IBRAHIM RUGOVA

Ibrahim Rugova lindi më 2 dhjetor të vitit 1944 dhe vdiq më 21 janar të vitit 2006, ishte politikan shqiptar, president historik i Kosovës.

Dr. Ibrahim Rugova lindi më 2 dhjetor të vitit 1944 në fshatin Cercë, komuna e Istogut. Më 10 janar 1945 komunistët jugosllavë ia pushkatuan të atin, Ukën dhe gjyshin Rrustë Rugova, që kishte qenë luftëtar i njohur kundër çetave çetnike që po depërtonin në Kosovë gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Ibrahim Rugova shkollën fillore e kreu në Istog, të mesmen e kreu në Pejë, më 1967. Fakultetin Filozofik – Dega Gjuhë e Letërsi Shqipe e kreu në Prishtinë. Gjatë vitit akademik 1976-77 qëndroi në Paris, në Ecole Pratique des Hautes Etudes, nën mbikëqyrjen e Prof. Roland Barthes-it, ku ndoqi interesimet e veta shkencore në studimin e letërsisë, me përqendrim në teorinë letrare. Doktoroi në fushën e letërsisë në Universitetin e Prishtinës, më 1984. Në vitin 1996 Dr. Ibrahim Rugova u zgjodh anëtar korrespondent i Akademisë së Arteve dhe Shkencave të Kosovës. Në fillim ishte redaktor në gazetën e studentëve Bota e re dhe në revistën shkencore Dituria (1971-72), që botoheshin në Prishtinë. Një kohë punoi edhe në revistën Fjala. Mandej, për afro dy dekada, Dr. Ibrahim Rugova veprimtarinë e vet shkencore e zhvilloi në Institutin Albanologjik si hulumtues i letërsisë. Një kohë ka qenë kryeredaktor i revistës Gjurmime albanologjike të këtij Instituti. Me krijimtari letrare u mor që nga fillimi i viteve gjashtëdhjetë.

Dr. Ibrahim Rugova më 1988 u zgjodh kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, që u bë bërthamë e fuqishme e lëvizjes shqiptare, e cila kundërshtoi sundimin komunist serb dhe jugosllav në Kosovë.

Si intelektual me nam që i jepte zë kësaj lëvizjeje intelektuale e politike Dr. Ibrahim Rugova u zgjodh, më 23 dhjetor 1989, nga themelimi kryetar i Lidhjes Demokratike të Kosovës, partisë së parë politike në Kosovë që sfidoi drejtpërdrejt regjimin komunist në fuqi. LDK, nën udhëheqjen e Dr. Ibrahim Rugovës, u bë shpejt forca politike prijëse në Kosovë, duke mbledhur shumicën e popullit rreth vetes. Në bashkëpunim me forcat e tjera politike shqiptare në Kosovë si dhe me Kuvendin e atëhershëm të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova dhe LDK-ja përmbyllën kornizën ligjore për institucionalizimin e pavarësisë së Kosovës. Deklarata e pavarësisë (2 korrik 1990), shpallja e Kosovës Republikë dhe miratimi i kushtetutës së saj (7 shtator 1990), referendumi popullor për pavarësinë dhe sovranitetin e Kosovës, mbajtur në fund të shtatorit 1991, qenë prelud për zgjedhjet e para shumëpartiake për Kuvendin e Kosovës, mbajtur më 24 maj 1992. Dr. Ibrahim Rugova u zgjodh President i Republikës së Kosovës. Dr. Ibrahim Rugova u rizgjodh President i Republikës së Kosovës në zgjedhjet e mbajtura në mars të vitit 1998. Nën udhëheqjen e Dr. Ibrahim Rugovës LDK-ja fitoi shumicën e votave në zgjedhjet e para lokale të sponsorizuara ndërkombëtarisht në Kosovën e pasluftës në tetor të vitit 2000 si dhe n zgjedhjet e para nacionale në vitin 2001 dhe në zgjedhjet e dyta lokale të vitit 2002. LDK fitoi edhe zgjedhjet e fundit nacionale më 2004.

Dr. Ibrahim Rugova u zgjodh President i Kosovës në mars të vitit 2002 dhe u rizgjodh edhe më 2004.

Dr. Ibrahim Rugova vdiq më 21 kallnor 2006 në Prishtinë dhe u varros në Bregun e Diellit me nderimet më të mëdha të popullit të Kosovës.

Në përvjetorin e vdekjes së Ibrahim Rugovës, më 21 janar 2007, Presidenti i Kosovës, Dr. Fatmir Sejdiu, dekoroi Presidentin historik të Kosovës me Urdhrin “Hero i Kosovës”, titulli më i lartë në vendin tonë që u jepet figurave historike shqiptare dhe të Kosovës që kanë bërë “vepra trimërie për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës”.

Veprat :

Prekje lirike, Rilindja, Prishtinë, 1971,
Kah teoria, Rilindja, Prishtinë, 1978,
Bibliografia e kritikës letrare shqiptare 1944-1974, Instituti Albanologjik, Prishtinë, 1976 (së bashku me Isak Shemën),
Kritika letrare (nga De Rada te Migjeni), Rilindja, Prishtinë, 1979 (së bashku me Sabri Hamitin),
Strategjia e kuptimit, Rilindja, Prishtinë, 1980
Vepra e Bogdanit 1675-1685, Rilindja, Prishtinë, 1982,
Kahe dhe premisa të kritikës letrare shqiptare 1504-1983, Instituti Albanologjik, Prishtinë, 1986
Refuzimi estetik, Rilindja, Prishtinë, 1987,
Pavarësia dhe demokracia, Fjala, Prishtinë, 1991,
Çështja e Kosovës, Dukagjini, Pejë, 1994,
Kompleti i veprave të Ibrahim Rugovës në tetë vëllime, Sh.B. Faik Konica, Prishtinë, 2005

Çmimet dhe titujt ndërkombëtarë :

Më 1995, Dr. Ibrahim Rugovës iu dha Çmimi për paqe i Fondacionit Paul Litzer në Danimarkë.
Më 1996, Dr. Ibrahim Rugova u shpall Doktor Nderi (Honoris Causa) i Universitetit të Parisit VIII, Sorbonë, Francë.
Më 1998, Dr. Ibrahim Rugovës iu nda Çmimi Saharov i Parlamentit Evropian.
Në vitin 1999, Dr. Rugova mori Çmimin për paqe i qytetit Mynster, Gjermani, ndërsa u shpall qytetar nderi i qyteteve italiane: Venedik, Milano dhe Breshia.
Në vitin 2000, Dr. Ibrahim Rugova mori çmimin për paqe të Unionit Demokratik të Katalonisë “Manuel Carrasco i Formiguerra” në Barcelonë, Spanjë.
Në vitin 2004 Dr. Ibrahim Rugova u nderua me Çmimin e Evropës, Senator Nderi nga Fondacioni panevropian Coudenhove-Kalergi.
U nderua gjithashtu nga Komonuelthi i Pensilvanisë (SHBA), “Mik i Shteteve të Bashkuara të Amerikës”.
Më 2004, Dr. Ibrahim Rugova u shpall Doktor Nderi (Honoris Causa) i Universitetit të Tiranës.

[ Ajouter un commentaire ] [ 2 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 06:55

Modifié le samedi 03 mai 2008 15:42

ADEM JASHARI

Adem Jashari lindi më 28 nëntor të vitit 1955 në Prekaz dhe vdiq më 6 mars 1998 në Prekaz, ishte një hero dhe trim legjendar i Luftës së Kosovës.

Adem Jashari lindi në Prekaz të Drenicës, më 28 nëntor 1955. Këtë vit, Shaban Jasharit babai i tij, krahas Festës së Flamurit, që e festonte për çdo mot, ju shtua edhe një festë tjetër - Ditëlindja e djalit të cilin e pagëzoi: Adem. Dhe ishte e natyrshme që mbi djepin e posa të lindurit në këtë ditë, Djepi të mbulohej me flamurin e Skënderbeut. Kështu ndodhi atë ditë në familjen Jashari, në Prekazin e Ahmet Delisë. Familjes se xha Shabanit iu shtua edhe një pushkë, në Drenicë jehuan krismat e pushkëve për flamur dhe ushtarin e posalindur të lirisë. Xha Shabanit ju duk se jehona e pushkëve që krisën për lindjen e Adem Jasharit po shpërndahej valë - valë nëpër Drenicë e Kosovë si jehona "Prite, prite Azem Galicën o heeejjj", e atij sikur ju duk se po ndëgjonte jehonën: "Prite, prite Adem Jasharin o heeejjj". S'do të ishte çudi që atë ditë, xha Shabani t'i kishte ndëgjuar të dy jehonat, se atë ditë e kaluara po e përcaktonte të ardhmen, ishin bërë një. Atë ditë, Flamuri - Lindja - krisma - jehona ishin determinim i një lavdije të madhe. Adem Jashari erdhi në këtë botë me të vetmin ndryshim nga gjithë moshatarët e tij se ky u lind në ditën e fitorevë më të lavdishme të popullit shqiptar, në Ditën e 28 Nëntorit. Kështu nisi jeta në vazhdimësi në Prekazin e lavdive të përsëritshme. Në festë me krisma e këngë edhe vdekjen e bëjnë me krisma e këngë. Xha Shabani ishte i kujdesshëm me të gjithë fëmijtë, por ndaj Ademit tregonte një kujdes të veçantë, ndoshta pse i kujtohej dita e lindjes, i kujtoheshin krismat e pushkës dhe jehonat e përsëritura të atyre krismave në 28 Nëntorin e vitit 1955. Xha Shabani ishte bujk. Pas Luftës së Dytë Botërore, për një kohë pati ushtruar profesionin e mësuesit, por për shkak të veprimtarisë atdhetare ai do të largohet nga procesi mësimor. Ai pa ndonjë kundërshti vendosi të merrej me punimin e tokës dhe edukimin e fëmijëve në frymën e atdhetarizmes. Kështu po rritej Ademi së bashku me vëllezërit më të mëdhenj, Rifatin dhe Hamzën. Ademi kishte një interesim të veçantë për armët, për të bëmat e prekaziotëve gjatë historisë e sidomos i interesonte akti tepër burrëror i Ahmet Delisë dhe ndihma që ai i pati dhënë fqiut, që ishte sulmuar nga bandat serbe. Sopata e Ahmet Delisë, ajo që bandës çetnike i ndau kokat në dysh, ishtë bërë legjendë, legjendë e historisë në mbrojtje të nderit dhe dinjitetit kombëtar. Adem Jashari kishte një interesim të veçantë për Emin Latin, prekaziotin bashkëluftëtar të Azem e Shotë Galicës, të atij brezi trimash, që në gjithë shqiptarinë njiheshin për të bëme e trimëri. Ndonëse ky brez i trimave të qartur të lirisë, Kosovës nuk i sollen çlirimin e bashkimin kombëtar, por brezave ju lan amanet: pushkët trimërore të lirisë. Ky amanet përcillej nga brezi në brez, nga luftëtari të luftëtari me porosi, që të përcillej si stafetë deri në fitoren mbi armikun e kombit. Prekazi në mënyrën më besnike e përcolli amanetin e luftëtarëve të lirisë, jo vetëm duke e mbajtur syrin në shënjestër, por duke përcjell jehonën e pushkëve të lirisë nga Prekazi në Drenicë e në Kosovë, jehonë që i mbulonte të gjitha tokat e pushtuara të Shqipërisë. A nuk e tregoi këtë edhe Kulla e Shasivar Alisë, në dimrin e ftohtë të vitit 1945? A nuk u përsërit kjo nga pasardhësi i Emin Latit me 13 maj 1981, kur Tahir Meha mbuloi me turp njësinë speciale të policisë beogradase? Të gjitha këto dhe shumë të tjera që s'u përmendën, lanë gjurmë të thella në edukimin atdhetar të Adem e Hamëz Jasharit dhe çetës së tij trime. Adem dhe Hamez Jashari do të betohen para varrit të Tahir Mehës, se do të vazhdojnë luftën për çlirim deri në fitore. Dhe, ecen guximshëm rrugës së luftëtarëve kombëtarë, duke ngritur si në cilësi e në sasi numrin e luftëtarëve të lirisë e të pavarësisë, duke ngritur cilësin e luftës çlirimtare, me çka ndryshuan rrjedhat e historisë dhe hapen një epokë të re - Epokën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Demonstratat e vitit 1981, ngjarjet e Pranverës së madhe studentore të vitit 1981, të cilat u shndërruan në Lëvizje të madhe popullore, që me vite mbajten të ndezur flakadanin e lirisë e të çlirimit të kombit, patën ndikim magjik në brezin që formuan, organizuan dhe udhëhoqen politikisht dhe ushtarakisht Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Adem Jashari dhe çeta e tij ka qenë dhe ka mbetur bërthama themeltare e UÇK-së. Në histori ndodh edhe të ndodhin ngjarje të rastsishme, por Adem Jashari, çeta dhe familja e tij nuk janë rastësi e historisë, ata me ndërgjegje e vendosmëri u përgatitën për kthesën vendimtare të historisë sonë më të re. Adem Jashari nuk shkoi rastësisht në Shqipëri për të përsosur artin e luftës, të cilin e përvetësonte me shpejtësi të rrufeshme, dallohej nga i gjithë brezi i tij. Në përgatitjet ushtarake tregoi aftësi dhe cilësi të larta në përvetësimin e artit të përdorimit të armeve të ndryshme për luftën çlirimtare. Adem Jashari, ndryshimet që po bëheshin në vitet 90, i shihte me optimizëm, prandaj sinqerisht e vendosmërisht nisi angazhimin e tij në sferën ushtarake, për organizimin e luftës çlirimtare. Adem Jashari dhe çeta e tij nuk ishin nisur në rrugën e luftës për liri për hirë të këtij apo atij lideri, pse ky apo ai i paskan sytë e zinj. Ata ishin nisur për çlirimin e Kosovës pa bërë llogari meskine, karieriste apo grabitëse. Ata e donin Kosovën e lirë e të pavarur. Ata ishin të liruar nga ideologjizmat, veç shqiptarizmës. Adem Jashari dhe çeta e tij ndryshimet politike që ndodhen në vitet 90 i priti me optimizëm, besoj shumë, por nuk do të kalojë shumë kohë dhe do të zhgënjehen se kasta e "re" e politikanve po bëhej pengesë e rrjedhave të reja të historisë, po ngulfaste shpirtin luftarak të shqiptarëve liridashës. Kur në fund të vitit 1991, në Kosovë po bëheshin arrestime të të gjithë atyre që ishin përgatitur në Shqipëri, Adem Jashari do të njoftojë çetën e tij dhe të kërkojë nga ata, që të ishin vigjilent se çdo natë armiku mund t'iu trokaste në porta. Ai do t'iu thotë shokëve: "Armët nuk i kemi marrë që t'ia dorëzojmë armikut, por që ta luftojmë deri në fishekun e fundit". Më fjalën e komandantit u pajtuan të gjithë. Dhe, nuk vonoi dita kur armiku do të trokas në portën e Jasharëve. Ishte mëngjesi i hershëm i 30 dhjetorit 1991, ku armiku me një makineri të tërë policore kishte rrethuar Jasharajt dhe kërkuan dorëzimin e Adem Jasharit dhe Jasharëve tjerë. Adem Jashari me vëllezër e shokë apelit të armikut për dorëzim ju përgjigjen me breshëri armësh nga shumë drejtime. Ishte e qartë, çeta e Prekazit kishte vendosur epokën e luftës çlirimtare, ata mes jetës se burgut e të poshtërimit kishin zgjedhur jetën e lavdisë e të lirisë, me të gjitha pasojat që mund t'i kishte. Vetëm të guximshmit nëpër kohë të ndryshme i kanë ndërruar rrjedhat e historisë, kështu ndodhi edhe me Adem Jasharin dhe çetën e tij. Kështu nisin aksionet luftarake mbi policinë e armikut, fillimisht në Drenicë, e për t'u përhapur më vonë ne Llap e Dukagjin, në Drini e kudo në Kosovë. UÇK po bëhëj shpresë për popullin dhe tmerr për armikun, armikut po i rrëshqiste dheu nën këmbë, pasigurinë e shihte të çdo kaçube. Adem Jashari ishte kudo. Ai po bëhej legjendë. Ai ishte kudo ku sulmohej armiku, ai ishte në çdo cep të Kosovës. Vetëm frikacaket nuk mund t'i besonin trimërive e të bëmave të Adem Jasharit, ata nuk dëshironin ndeshjen me armikun dhe sa herë që çeta e tij sulmonte e vriste policinë kriminale të armikut do të thonin: "Këta janë dorë e zgjatur e armikut, janë të Sheshelit apo të Arkanit etj.", - dhe kjo nuk ishte diçka e re, dikush duhej të mbulonte kolaborimin me Beogradin, por paraprakisht duhej akuzohej tjetri. Adem Jashari kishte shumë mundësi, ai kishte zgjedhur me ndërgjegje mundësinë e luftës së armatosur për liri e pavarësi, anipse ai i dinte mundësitë e veprimit luftarak të UÇK-së. Pas luftës se 26 nëntorit 1997, në Llaushë të Re, ku mori pjesë Ademi me çetën e tij, nga e cila armiku u tërhoq me bisht nën këmbë, armiku do të bëjë plane për zhdukjen e Adem Jasharit. Kjo do të ndodhë me 22 janar 1997. Një bandë kriminele kishte sulmuar familjen Jashari, me qëllim që të zhdukej kjo çerdhe e rrezikshme e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Por, falë gjakftohësisë e guximit të familjes dhe ndihmes që erdhi nga çeta, armiku u tërhoq pa arritur qëllimin. Ato ditë e tërë Kosova sikur ishte në Lagjen e Jasharëve. Nuk ishte e vështirë ta kuptoje mesazhin që kishte lënë armiku. Armiku ishte tërhequr i bindur se nuk kishte gjetur mënyren e eliminimit të Adem Jasharit dhe familjes Jashari. Armiku dëshironte qoftë edhe largimin e Jasharajve nga trojet e tyre, por Jasharajt nuk i lëshonin trojet stërgjyshore. Ata as të vdekur nuk donin të shkuleshin nga vendi i tyre, për çka kishin nisur luftën. Adem Jashari dhe gjithë Jasharajt nuk e donin ikjen e poshtërimin, ata e dëshironin qëndresën, e donin lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. Armiku pas disfatës së 22 janarit kishte filluar përgatitjet për një sulm të përmasave të mëdha policore dhe ushtarake, dhe ky sulm do të fillojë në mëngjesit e hershëm të 6 marsit 1998, pak ditë pasi policia armike kishte pasur një disfatë të Lisat Binak, në Likoshan. Këtë herë forca të mëdha ushtarake dhe policore e kishin rrethuar Prekazin, me orientim kryesor Lagjen e Jasharëve. Lufta për eliminimin e Jasharëve ishte e rreptë. Armiku Prekazin e kishte vendosur në rreth të hekurtë dhe sulmonte nga shumë anë me armatim të rëndë. UÇK-ja aso kohe i kishte mundësitë e kufizuara të sulmit e të depërtimit. Adem Jashari dhe çeta e tij sulmit armik ju përgjigjen me sulm. Lufta që zhvilloi Adem Jashari me shokë që e madhe. Sulmi i armikut vinte nga larg. Pas një rezistence të gjatë dhe herioke, armiku arriti të djegë e shkatërrojë Lagjen e Jasharëve, por jo kurrë vendosmërinë për të vazhduar luftën për liri e pavarësi. Adem Jashari deri në vdekje luftoi e këndoi, jo vdekja e Adem Jasharit nuk është vdekje është përjetësi. Lufta për Prekazin që e ashpër. Qëndresa ishte e madhe. Ushtria Çlirimtare e Kosovës humbi prijetarin e saj. Kosova fitoi komandantin legjendar. Me aktin e rënies se Jasharëve, Kosova mundi frikën dhe për lirinë e pavarësinë u hapen shtigje të reja. Adem Jashari - legjendë, solli kualitet të ri në filozofinë dhe mendësinë e shqiptarëve për jetën, atdheun, lirinë për nderin dhe dinjitetin e kombit. Rënia heroike e Adem Jasharit i dha shtytjen më të fuqishme mobilizimit, strukturimit dhe profesionalizimit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Ushtria Çlirimtare e Kosovës fitoi hapësira të reja veprimi. Komandanti Legjendar i UÇK-së me jetën, veprën dhe lavdinë e tij i dha kualitete dhe përmasa të reja 28 Nëntorit - Festës sonë Kombëtare.

___________________________________________

Adem Jashari (Né le 28 novembre 1955 à Prekaz (Drenica, Kosovo) - mort le 6 mars 1998 à Prekaz). Il était l'un des fondateurs et un dirigeant de l'UCK.
Activiste à partir de la fin des années 80 (lors de la perte du statut d'autonomie de la province).
Après les évènements de début 1998, et la "libération" d'un quart du Kosovo par l'UCK, les forces serbes décident de décapiter ce mouvement et organisent une série de descente des forces de sécurité chez les militants indépendantistes. C'est lors d'une tentative d'arrestation, le 6 mars 1998, pendant les prémisses de la guerre du Kosovo, qu'il a été massacre par des unités serbes en même temps que 56 membres de sa famille et amis.

Il devient alors très rapidement un héros de l'indépendance kosovar.

[ Ajouter un commentaire ] [ 7 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 06:54

Modifié le samedi 03 mai 2008 15:36

GJERGJ KASTRIOTI - SKENDERBEU

GJERGJ KASTRIOTI - Skënderbeu lindi më 6 maj të vitit 1405 dhe vdiq më 17 janar të vitit 1468 është Heroi Kombëtar i shqiptarëve, figura më e shquar në historinë e shqiptarëve.

Gjergj Kastrioti ishte djali më i vogël i Gjon Kastriotit dhe i princeshësVojsava, fëmija i fundit midis 4 djemve dhe 5 vajzave. Mendohet se lindi më 6 maj 1405, u morr peng nga Pushtuesit Osman që në moshë të mitur dhe u dërgua në oborrin e Sulltanit në Adrianopojë. Atje, zgjuarsia dhe shkathtësia e çuan Gjergjin në shkollën e sulltanit (icogllanëve) që përgatiste komandantë e nëpunës.

Natyra i kishte dhënë dhunti mendore e fizike. Atje mori emrin Iskender (Aleksandër). Pas mbarimit të shkollës, Gjergj Kastrioti "(Skënderi)" kreu detyra ushtarake në Ballkan e në Azinë e Vogël, duke u dalluar për trimëri dhe për këtë arsye iu dha titulli bej që do të thotë i madh, pra Skënderbeu do të thotë Aleksandri i Madh. Ai nuk e harroi kurrë Atdheun e tij të dashur dhe priste me padurim rastin të kthehej në tokën që e lindi. Për mëse 12 vjet (1426-1438) ishte në Shqipëri. Me vdekjen e të atit, ai shpresonte t'i zinte vendin, por në fakt sulltani e emëroi sanxhakbej jashtë tokave shqiptare.

Megjithatë Skënderbeu nuk hoqi dorë nga ideja për t'u kthyer përfundimisht në Shqipëri, deri në vitin kur ai u nis kundër Janosh Huniadit nën komandën e bejlerbeut të Rumelisë.

Më 3 nëntor 1443 në afërsi të Nishit, u ndeshën dy ushtritë. Ushtria osmane u shpartallua dhe u tërhoq në panik. Skënderbeu filloi të zbatonte planin e kryengritjes, së bashku me 300 kalorës shqiptarë e me të nipin Hamza Kastrioti, u kthye në Dibër, ku populli e priti si çlirimtar. Mori masa për përforcimin e rrugëve nga mund të vinin osmanët, dhe prej andej iu drejtua Krujës. Me një ferman të rremë shtiu në dorë qytetin e garnizonin dhe kështu më 28 nëntor 1443 u shpall rimëkëmbja e principatës së Kastriotëve. Mbi kështjellën e Krujës u ngrit flamuri me shkabën e zezë dykrenare.

Fjalimi i Skënderbeut nxiti frymën atdhedashëse. Kryengritja çlirimtare u bë e përgjithshme. Gjatë dhjetorit, Shqipëria e Mesme dhe e Veriut u spastruan nga forcat osmane, u çliruan njëra pas tjetrës kështjellat e kësaj zone.

Skënderbeu ishte organizatori i Kuvendit të Arbërit, në të cilin u zgjodh si prijës i Lidhjes Shqiptare të Lezhës.

Në janar të vitit 1468 Skënderbeu u sëmur gjatë zhvillimit të një Kuvendi të thirrur nga ai, në të cilin ishin të ftuar të gjithë princat shqiptarë. Vdiq me 17 Janar 1468 në Lezhë.

I mbuluar me lavdi, ai u varros në Lezhë. Shqiptarët humbën prijësin e lavdishëm që i udhëhoqi për 25 vjet rrjesht. E shoqja me të birin emigruan, sikurse edhe një pjesë e parisë shqiptare, për në Itali.

Shume njerez mund te pyesin. Pse Skenderbeu, ne perkrenoren e tij e ka mbajtur dhien apo delen. Ekzistojn shume thenje por e verteta qendron sepse pasi qe Skenderbeu i versuli naten nje tub te medha delesh ndoshta me qindra mijera dele dhe mbi kokat e tyre e ka vendosur nga nje qiri ateher osmanet filluan te iknin duke menduar se ata jane njeres. KETU QENDRON E VERTETA. Ekziston gjithashtu dhe ideja se kete perkrenare e ka mbajtur edhe per nder te Pirros se Epirit, pasi edhe ai ka mbajt po te njejten perkrenare.

_____________________________________________________

Gjergj (Georges en français) Kastrioti (6 mai 1405 - 17 janvier 1468) est né à Dibër, Albanie de Gjon Kastrioti, seigneur de la moyenne Albanie, qui a été obligé par les Ottomans de payer un tribut à l'Empire. Pour s'assurer de la loyauté de ses dirigeants régionaux, le sultan avait l'habitude de prendre leurs enfants en otage et de les élever à la cour ottomane. En 1423, Gjergj Kastrioti et ses trois frères furent emmenés par les Turcs. Il suivit l'école militaire de l'Empire ottoman et remporta plusieurs victoires militaires en Europe pour le compte de l'Empire. Il reçut alors le titre de Iskander Bey, ce qui signifie en turc prince Alexandre (en l'honneur d'Alexandre le Grand) mais par translittération en albanais, le terme est devenu Skënderbeu.

Il s'est distingué comme un des meilleurs officiers durant plusieurs campagnes de l'armée ottomane, en Europe et en Asie Mineure, ce qui lui a valu d'être nommé général par le sultan. Il a combattu contre les Byzantins, les Serbes et les Hongrois, et certaines sources prétendent qu'il a entretenu des liens secrets avec la cité dalmate de Raguse, Venise, avec Ladislas Ier de Hongrie et Alphonse Ier de Naples. Le sultan Murad II lui donne alors le titre de Vali ce qui le fait gouverneur général de certaines provinces de l'Albanie centrale. Il était très respecté mais avait le mal du pays. Après la mort de son père et l'empoisonnement de ses frères, Skanderbeg chercha un moyen de retourner en Albanie pour aider ses compatriotes à se soulever contre les armées ottomanes.

Le combat pour la libération de l'Albanie

En 1443, Skanderbeg trouva cette opportunité pendant la bataille qui l'opposa aux Hongrois menés par Jean Hunyadi à Niš, actuelle ville de Serbie. Il changea de camp avec d'autres combattants albanais servant dans l'armée ottomane, et finit par prendre Krujë, le fief paternel en Albanie centrale. Il dressa au-dessus du château le drapeau de l'empire byzantin (rouge avec un aigle à double tête), et prononça ces paroles : « Je n'ai pas apporté la liberté, je l'ai trouvée ici parmi vous ». Il réussit ensuite à unir les princes albanais à la ville de Lezhë (1444), contre les ottomans. Il commença alors une guérilla contre l'occupant en utilisant le terrain montagneux à son avantage.

Pendant les 25 années qui suivirent, il tint tête à la plus grande armée de l'époque, alors que le nombre de ses combattants n'excéda pas 20 000 hommes. En 1450, l'armée ottomane était conduite par le Sultan Murad II en personne, qui trouva la mort sur le chemin du retour après avoir connu la défaite. En deux autres occasions, 1466 et 1467, Mehmed II, le conquérant de Constantinople, fut également repoussé par Skanderbeg. Après avoir tenté à 24 reprises de prendre Kruje, Mehmed II lui accorda finalement une trêve en 1461 et le reconnut seigneur d'Albanie.

Sur les armes du royaume albanais que fonda Zog Ier en 1928, nous pouvons découvrir le fameux aigle bicéphale ainsi qu'une tête de chèvre. Pourquoi une chèvre ? Symbole de ce pays d'élevage et de hauts pâturages, la chèvre demeure pour la légende, l'animal qui sauva lors d'une bataille l'Albanie au XVe siècle. En effet, Skanderbeg eut l'idée intelligente de mettre des bougies sur les cornes des chèvres, lorsque l'armée ottomane de Murad II entra en Albanie. En pleine nuit, le sultan voyant un nombre incroyable de "torches" croyant avoir affaire aux Albanais, fit demi-tour. Cette ruse sauva momentanément le pays. Pour la petite histoire, Tite Live raconta que Hannibal utilisa lors d'une des nombreuses bataille qu'il livra à l'armée romaine en Italie un stratagème identique avec des bœufs.

Après sa mort naturelle en 1468 à Lezhë, son armée réussit à contenir les turcs pendant encore 12 ans. Finalement, en 1480, l'Albanie fut reconquise par l'Empire ottoman. Quand les Turcs découvrirent la tombe de Skanderbeg dans l'église Saint-Nicolas de Lezhë, ils l'ouvrirent et s'emparèrent de ses ossements comme de talismans porte-bonheur. La même année, ils envahirent l'Italie et conquirent la ville d'Otrante.

Le château de Skanderbeg à Kruje, maintenant un muséeLa renommée posthume de Skanderbeg dépassa les frontières de son pays. Voltaire pensait que l'Empire byzantin aurait survécu s'il avait eu à sa tête un dirigeant de cette qualité. Des poètes et des compositeurs ont également été inspirés par sa carrière militaire. Pierre de Ronsard lui a dédié un poème, tout comme le poète américain Henry Wadsworth Longfellow. Antonio Vivaldi a composé un opéra appelé Scanderbeg.

Skanderbeg est aujourd'hui le héros national de l'Albanie. De nombreux musées et monuments ont été bâtis en son honneur.

GJERGJ KASTRIOTI - SKËNDERBEU

[ Ajouter un commentaire ] [ 3 commentaires ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 06:52

Modifié le samedi 03 mai 2008 15:30

SHQIPTAR

O sa mirë me qenë SHQIPTAR !

[ Ajouter un commentaire ] [ Aucun commentaire ]

# Posté le vendredi 22 février 2008 06:51

Modifié le vendredi 22 février 2008 09:18

SHQIPONJA

[ Ajouter un commentaire ] [ Aucun commentaire ]

# Posté le samedi 16 février 2008 07:54

Sélectionne une page :

KOSOVA - KRENARIA IME / MA FIERTE -

Description :

Son profil

Liens commerciaux

Infos

Son morceau préféré

Ses amis (706)

Ses blogs préférés

Liens Skyrock Publicité

BUZËT ME FLAMUR

ADELINA ISMAJLI

KOSOVARE

KOSOVA

PRESIDENTI

PRESIDENTI IBRAHIM RUGOVA

ADEM JASHARI

GJERGJ KASTRIOTI - SKENDERBEU

SHQIPTAR

SHQIPONJA

Liens commerciaux